PMC staat voor Precious Metal Clay, een vrije vertaling in het Nederlands is Zilverklei. Het is bedacht door Dr Masaki Morikawa van Mitsubishi Materials Corporation in Japan in 1990. Ze bedachten een methode om edele metalen te verpulveren. Eén deel zilver is 1/20 deel van een zoutkorrel.
Door toevoeging van een organisch bindmiddel en water ontstaat er een klei-achtige massa. Na branding op zeer hoge temperaturen ontstaat er een fijnzilveren werkstuk. Zilverklei is een revolutionair product die alle opvattingen met betrekking tot het werken met edele metalen zal veranderen.

Er zijn vele soorten in de handel, waaronder 'PMCstandaard', 'PMC+', 'PMC3', 'PMC3 Paste', 'PMC3 Syringe ' en 'PMC+Sheet' in twee maten. Elk met unieke samenstellingen en doeleinden. Deze zilverklei is na het brandproces 99.9% zilver. Bijna puur zilver.

De laatste ontwikkelingen zijn op het gebied van onedele metalen. Door Bill Struve uit de USA is Copprclay en Bronzeclay ontwikkeld. Dit materiaal moet in een oxide vrije omgeving gebrandt worden, zodat de delen koper en brons met elkaar fuseren. Aida Company uit japan (Art Clay) heeft ook een koperklei ontwikkelt, die niet in een oxide vrije omgeving gebrand hoeft te worden. Een half uur op 970 graden is het advies, het nadeel is de dikke oxidelaag die tijdens deze branding ontstaat. Dit valt er grotendeels vanaf door het werkstuk gloeiend heet in water af te lessen. Hadar Jacobson heeft koperklei, bronsklei en staalklei ontwikkelt. Haar klei bestaat uit poeder, wat aangelengt moet worden met water om er klei van te maken, voor je ermee gaat werken. Alle onedele kleisoorten hebben hun eigen specifieke voor- en nadelen. De keuze is afhankelijk van wat de kunstenaar prettig vindt om mee te werken.